ΠΡΟΛΟΓΟΣ
Καλώς ορίσατε στο σαλόνι μας. Καθίστε αναπαυτικά. Αφήστε τις σκοτούρες για άλλη ώρα. Ετοιμαστείτε για ένα ταξίδι απρόσμενο, γεμάτο εκπλήξεις, που θα σας γοητεύσει.
Θα σας οδηγήσουμε στην αθέατη πλευρά του κομπολογιού. Την πλευρά που την έκρυβαν η άγνοια, η ημιμάθεια, η παραπληροφόρηση και οι ιδιόμορφες κοινωνικοιστορικές συνθήκες της χώρας μας. Ελάτε μαζί με εμάς του ΑΘΗΝΑΪΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΚΟΜΠΟΛΟΓΙΟΥ και της ΛΕ.ΦΙ.ΚΟ. (Λέσχη Φίλων Κομπολογιού) που είμαστε λαογράφοι, συγγραφείς, κατασκευαστές και φιλόδοξοι που επιδιώκουμε την καλή υστεροφημία μας. Εμείς δημιουργούμε τις αντίκες του αύριο στα κομπολόγια και βάζουμε βαθειά το νυστέρι της έρευνας στη λαογραφία, στην αισθητική και την υπευθυνότητα.
Η ΛΕΣΧΗ ΦΙΛΩΝ ΚΟΜΠΟΛΟΓΙΟΥ
• Τη Λέσχη Φίλων Κομπολογιού τη γέννησε ουσιαστικά η προσπάθεια προστασίας των καταναλωτών και η ανάγκη πολλών διευκρινήσεων και σωστής πληροφόρησης για το "γνωστό" άγνωστό μας κομπολόι.
• Σκοπός της Λέσχης είναι να πληροφορήσει σωστά τους καταναλωτές ώστε με τη γνώση που θα αποκτούν να προφυλάσσονται από την παραπληροφόρηση, τους καιροσκόπους και να χρησιμοποιούν το κομπολόι αποκομίζοντας από αυτό όλα τα δώρα που έχει αυτό να τους προσφέρει.
• Η Λέσχη δημιουργεί κομπολόγια ανώτερης αισθητικής που προσφέρουν θετική ενέργεια.
• Πραγματώνει κάθε όνειρό σας γύρω από τα κομπολόγια.
• Διαθέτει πραγματικές αντίκες για συλλογές. Δίνει διαλέξεις ΔΩΡΕΑΝ και πραγματοποιεί πολιτιστικές εκδηλώσεις. Να επικοινωνείτε και θα ενημερώνεστε.
Ο Τάσος Θωμαΐδης είναι ο συγγραφέας του βιβλίου «Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΟΜΠΟΛΟΓΙΟΥ», καθώς και του μεγάλου λευκώματος «ΚΟΜΠΟΛΟΙ» που η Αθηναϊκή Ζυθοποιία χρηματοδότησε ως προσφορά στη λαϊκή μας τέχνη. Ο δημιουργός του μικρού λευκώματος που περιέχει το μουσικό CD «ΧΑΝΤΡΑ ΧΑΝΤΡΑ ΤΡΑΓΟΥΔΩ» όπου τραγουδούν τα 16 νέα τραγούδια για το κομπολόι οι: Αγάθωνας, Βώβου, Δημητριανάκης, Κωνσταντα-κόπουλος και ο Τσέρτος. Ό λαογράφος που ερεύνησε το κομπολόι στην Ινδία, Κίνα, Νεπάλ, Μπαγκλαντές, Ταϋλάνδη, Ινδονησία, Μπούρμα, Αραβικές χώρες, Τουρκία. Ο κατασκευαστής χιλιάδων κομπολογιών και εκατοντάδων στοιχείων που μετατρέπουν τα κομπολόγια σε ιδιαίτερα όμορφα κοσμήματα. Ο ιδρυτής της ΛΕ.ΦΙ.ΚΟ.
> ΟΙ ΓΙΡΛΑΝΤΕΣ
> Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΗΣ ΓΙΡΛΑΝΤΑΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ
> Η ΙΝΔΙΚΗ ΓΙΡΛΑΝΤΑ ΤΣΑΠΜΑΛΑ
> ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΓΙΡΛΑΝΤΕΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ
> ΤΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΚΟΜΠΟΛΟΙ
> ΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΓΙΡΛΑΝΤΕΣ ΚΑΙ ΚΟΜΠΟΛΟΙ
> ΑΠΟ ΤΟ ΚΟΜΠΟΛΟΙ ΣΤΟ ΕΥΧΑΝΤΡΟΝ
> ΠΡΟΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΚΑΙ ΕΥΧΑΝΤΡΟΝ
> ΧΡΗΣΙΜΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
> ΚΟΜΠΟΛΟΙ ΚΑΙ ΑΛΛΟΤΡΙΩΣΗ
> ΤΟ ΑΚΡΩΤΗΡΙΑΣΜΕΝΟ ΕΥΧΑΝΤΡΟΝ
> ΜΗ ΒΡΟΝΤΟΧΤΥΠΑΣ ΤΙΣ ΧΑΝΤΡΕΣ
> ΤΟ ΜΠΕΓΛΕΡΙ
> ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ΕΥΧΑΝΤΡΑ
> ΕΙΔΗ ΕΥΧΑΝΤΡΟΥ
> ΤΟ ΚΕΧΡΙΜΠΑΡΙ & ΟΙ ΑΠΟΜΙΜΗΣΕΙΣ ΤΟΥ
Κομπολόι ονόμασε ο λαός τη γιρλάντα προσευχής των χριστιανών θρησκευόμενων. Αυτή η γιρλάντα αποτελείτε από ένα μαύρο σκοινάκι κομποδεμένο 54 φορές ή όσες θέλει ο κάθε Χριστιανός. Οι άκρες της γιρλάντας αυτής καταλήγουν στο δέσιμο ενός σταυρού. Αυτή τη γιρλάντα ονόμασε ο λαός κομπολόι επειδή ο προσευχόμενος σε κάθε κόμπο λέγει προσευχή. Από τις λέξεις κόμπο λέγει προέκυψε το όνομα κομπολόγι κομπολόι. Ξεκάθαρο είναι ότι το κομπολόι δεν έχει καμία σχέση με τη γιρλάντα που κρατάμε σήμερα η οποία ούτε σκοινάκι είναι ούτε κόμπους έχει ούτε μ΄αυτή κάνουμε προσευχές.
Παρουσιάζει ενδιαφέρον να δούμε πώς φθάσαμε να λέμε κομπολόι μια γιρλάντα που δε είναι κομπολόι αλλά είναι:
 ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΠΟΥ ΑΠΑΣΧΟΛΟΥΜΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ έτσι τα εξασκούμε και βελτιώνουμε την επιδεξιότητά μας. Δίνουμε διέξοδο σε εκνευρισμούς και σε αμηχανίες.
ΑΓΧΟΛΥΤΙΚΟ. Αφού το επαναλαμβανόμενο χάδι στις χάντρες και στη φούντα του λειτουργεί σαν αγχολυτικό χωρίς παρενέργειες.
ΦΑΡΜΑΚΟ. Επειδή οι χάντρες του όταν είναι από κεχριμπάρι ή φυσικούς κρυστάλλους εξισορροπούν τα ιόντα του οργανισμού μας και διώχνουν το στατικό ηλεκτρισμό . Κατά την άποψη των ψυχιάτρων το μασάζ των ακροδαχτύλων μας πάνω στις χάντρες, χαλαρώνει το νευρικό μας σύστημα.
ΜΕΣΟ ΕΚΣΤΑΣΗΣ αφού το χάδι πάνω στις χάντρες και στη μεταξένια φούντα λειτουργεί όπως το μαλακό πανάκι ή το χνουδωτό αρκουδάκι στα μωρά, που το χαϊδεύουν, εκστασιάζονται και κοιμούνται. Επίσης η ικανοποίηση της ακοής, της αφής, της όρασης και της όσφρησης μας προσφέρουν μια ιδιαίτερη απολαυστική αίσθηση.
ΔΙΩΚΤΗΣ ΚΑΚΩΝ ΣΥΝΗΘΕΙΩΝ. Αφού κόβουμε ή μειώνουμε το τσιγάρο, το φάγωμα των νυχιών και άλλες κακές συνήθειες.
ΦΥΛΑΧΤΟ. Όταν στα εξαρτήματά του φέρει διάφορα σύμβολα πίστης, καλής τύχης και φιλοσοφίας.
ΚΟΣΜΗΜΑ. Αφού μπορεί να απαρτίζεται από περίτεχνα ευγενή μέταλλα και χάντρες από φυσικά υλικά όπως κεχριμπάρι, ημιπολύτιμους λίθους, κοράλλια, μαργαριτάρια κλπ.. (Οι γυναίκες όποτε θέλουν μπορούν να τα φοράνε ως κολιέ).
ΣΥΜΒΟΛΟ ΚΥΡΟΥΣ ΚΑΙ ΠΛΟΥΤΟΥ. Όταν είναι προκλητικά περίτεχνο, ακριβό, εντυπωσιακό, συλλεκτικό.
ΚΕΙΜΗΛΙΟ εφόσον ήταν προσφιλούς μας προσώπου.
ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ ΤΗΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑΣ ΜΑΣ. Αφού το τεσμπίχι που κρατάμε δείχνει την αισθητική, την οικονομική μας κατάσταση, το ήθος, την κουλτούρα μας κ.α..
ΑΤΡΑΠΟΣ δημιουργικής φαντασίας. Είναι επιστημονικά παραδεκτό ότι εάν επαναλαμβάνουμε πολλές φορές και διαδοχικά το ίδιο χάδι στις χάντρες του κεχριμπαρένιου ή από ημιπολύτιμους λίθους και την μεταξένια φούντα του κομπολογιού και παράλληλα εστιάζουμε τη σκέψη μας σε μια ιδέα, τότε το σώμα και το νευρικό μας σύστημα χαλαρώνουν! Ενεργοποιείται το δεξιό ημισφαίριο του εγκεφάλου και αφυπνίζεται η ενόραση, η διαίσθηση, η δημιουργική φαντασία και άλλες συνθετικές νοητικές λειτουργίες! (Χρησιμοποιώντας με αυτό τον τρόπο τη γιρλάντα μου βοηθήθηκα αρκετά στη δημιουργία του CD που κρατάτε και γενικά στις πνευματικές μου εργασίες).
Το θέμα κομπολόι μοιάζει με εκείνο του καφέ που σήμερα τον λέμε Ελληνικό, λίγα χρόνια πριν τον λέγαμε Βυζαντινό και πιο πριν τον λέγαμε Τούρκικο! Αλήθεια είναι ότι ο καφές δεν φύεται ούτε στην Ελλάδα ούτε στην Τουρκία. Αλήθεια ακόμη είναι ότι οι Τούρκοι έψηναν τον καφέ με πάνω από 200 διαφορετικούς τρόπους. Ήταν και είναι επάγγελμα να ψήνεις καφέδες. Ο άνθρωπος με αυτό το επάγγελμα ονομάζεται ταμπής.
Έτσι έχει η πραγματικότητα και ο κάθε Έλληνας μπορεί να ονομάζει τον καφέ όπως νομίζει αφού υπάρχουν Έλληνες που πιστεύουν ότι αν παραποιήσουν την παράδοση και αλλάξουν τα ονόματα θα ξαναποκτήσουμε τη χαμένη μας αίγλη ως Έλληνες.
Και τώρα ας προσπαθήσουμε απαλλαγμένοι από Νεοελληνισμούς να δούμε αντικειμενικά την ιστορία και παράδοση πως λειτούργησαν και ονόμασαν κομπολόι τη γιρλάντα που κρατάμε σήμερα όχι για να προσευχόμαστε αλλά για την κάλυψη των αναγκών που ήδη αναφέρθηκαν.
(επιστροφή στα περιεχόμενα)
Οι άνθρωποι λατρεύουν τους θεούς τους. Μια μορφή λατρείας είναι και η προσευχή. Σχεδόν σε όλες τις θρησκείες οι πιστοί πιστεύουν ότι: ο αυστηρά συγκεκριμένος αριθμός προσευχών συμβάλλει θετικά στην απόφαση του θεού να ακούει τον άνθρωπο, να είναι αρωγός του, να του συγχωρεί τις αμαρτίες και να του χαρίζει την αιώνια ζωή. Για να μπορούν οι άνθρωποι να κάνουν ορισμένο αριθμό προσευχών χωρίς να τις μετράνε κατασκεύασαν ένα εργαλείο! Αυτό ήταν μία γιρλάντα από κουκούτσια ή άλλες χάντρες περασμένες σε ένα σκοινάκι.
(επιστροφή στα περιεχόμενα)
Η παράδοση λέει ότι πριν από 2.500 εώς 2.800 χρόνια στην Βόρεια Ινδία ο μαθητής πνευματικού διδασκάλου δεν ήξερε να μετράει. Έπρεπε όμως να πει 108 προσευχές. Τότε ο δάσκαλος τρύπησε 108 κουκούτσια, τα πέρασε σε ένα σπάγκο, έδεσε κόμπο τις δύο άκρες κι έτσι γεννήθηκε το εργαλείο γιρλάντα που κάνουμε ορισμένο αριθμό προσευχών χωρίς να τις μετρήσουμε. Μ' αυτή τη γιρλάντα ο προσευχόμενος ακουμπώντας το κάθε κουκούτσι έλεγε και μία προσευχή. Όταν είχε ακουμπήσει από μια φορά όλα τα κουκούτσια είχε πει το σωστό αριθμό προσευχών χωρίς να τις μετρήσει. Αυτή η γιρλάντα θεωρείτε από τη λαογραφία ως το πρώτο εργαλείο μέτρησης ορισμένου αριθμού προσευχών. Τη γιρλάντα αυτή οι Ινδοί την λένε τσαπμάλα.
(επιστροφή στα περιεχόμενα)
Εμείς οι Έλληνες λαός του ήλιου, της θάλασσας, των βουνών, των πεδιάδων, των γεύσεων, των νησιών, των τεσσάρων εποχών, του έρωτα του επίγειου παράδεισου τέλος πάντων, επηρεασμένοι από το περιβάλλον καταλήξαμε να είμαστε έξυπνοι, ανήσυχοι, δημιουργικοί, δυνατοί, πεισματάρηδες, περήφανοι, εγωιστές και ευαίσθητοι στις τέχνες. Τα χρόνια σκλαβιάς μας, που ξεπερνούν τα δύο χιλιάδες, μας διαμόρφωσαν σε μαχητές, ανυπότακτους, ήρωες αλλοτριωμένους, «ευέλικτους» και προδότες! Δεν προσκυνάμε αν δεν μας βάλουν το μαχαίρι στο λαιμό. Ακόμη όμως και τότε εμείς «ελισσόμαστε» και τελικά τη «βολεύουμε»! Τώρα, το πόσο ορθόδοξοι και ηθικοί είναι οι ελιγμοί ε ε ε αυτό ας το αφήσουμε τώρα.
Οι θεοί που λάτρεψαν οι Έλληνες ήταν ο Δίας ο ερωτιάρης, ο Διόνυσος της μέθης της κραιπάλης και των οργίων. Η Αφροδίτη της ομορφιάς και της έκστασης. ΟΙ Έλληνες με όλους τους θεούς τους είχαν δοσοληψίες και κάθε είδους αλισβερίσι μέχρι που συναντιόταν και σεξουαλικά. Ο Χριστιανισμός δεν άλλαξε τους Έλληνες ουσιαστικά, απλά τους «ανάγκασε» να μην εξωτερικεύουν αυτό που πράγματι είναι. και είναι λαός που δεν εκλιπαρεί, δεν προσκυνά οικειοθελώς. Γενικώς δεν προσεύχονται παρά μόνο στα δύσκολα, στα αδιέξοδα! Στα λίγο δύσκολα πολλοί είναι αυτοί που βλαστημάνε τα θεία.
Οι Έλληνες μαζί με το «ευ ζεiν» προέτρεπαν τους ανθρώπους με το «συν Αθηνά και χείρα κίνει» δηλαδή σε προσωπική δράση και όχι σε προσευχές και υποταγή στους θεούς όπου το πρόσωπο συναντάει το χώμα. Επειδή έτσι είχαν τα πράγματα φυσικό ήταν να μην είχαν οι αρχαίοι γιρλάντα προσευχής. Γι' αυτό δεν συναντάμε σε αγγεία κομπολόγια και προσευχές ενώ οι ερωτικές συνευρέσεις και ο πόλεμος ήταν αγαπημένες τους παραστάσεις. Επίσης στα αρχαία ευρήματα δεν έχουμε βρει κομπολόι. Τώρα, το ότι κάποια κυρία που έγραψε ένα βιβλίο για τα κομπολόγια και υποστηρίζει ότι η γιρλάντα στην αρχαία τοιχογραφία της Σαντορίνης είναι κομπολόι και όχι κολιέ του λαιμού, αυτό είναι αποτέλεσμα του ότι η κυρία δεν είναι αρχαιολόγος αλλά βαθειά θρησκευόμενη. Έτσι λοιπόν έχει πάθει ότι οι πεινασμένοι που παντού βλέπουν καρβέλια.
Πιστεύω ότι ένας μη θρησκόληπτος παρατηρητής βλέπει στη γυναίκα της τοιχογραφίας τις καμπύλες του σώματος, το ντύσιμο, το χτένισμα, τα γυμνά προκλητικά στήθη, τη στάση του σώματος, τον τρόπο που κρατάει τη γιρλάντα και βεβαιώνεται ότι αυτή ούτε θρησκευόμενη είναι ούτε προσεύχεται αλλά είναι μία κοκέτα πολύ φιλάρεσκη και φιλήδονη που προκαλεί σεξουαλικά! Επομένως προσφέρει κολιέ και όχι «κρατάει κομπολόι με το οποίο προσεύχεται».
Τελικά φαίνεται βέβαιο ότι οι αρχαίοι δεν χρησιμοποιούσαν γιρλάντες προσευχής κομπολόγια.
(επιστροφή στα περιεχόμενα)
Το έτος 1.000 μ.Χ. περίπου, οι μοναχοί του Αγίου Όρους πήραν ένα μάλλινο μαύρο σκοινάκι το κομπόδεσαν 103 φορές, έδεσαν τις άκρες του και εκεί κρέμασαν ένα σταυρό. Έτσι δημιουργήθηκε μια γιρλάντα την οποία οι καλόγεροι ονόμασαν δεητικό στεφάνι της Παναγιάς. Κάποιοι κοσμικοί την είπαν κομποσκοίνι επειδή ήταν ένα σκοινάκι με κόμπους. Κάποιοι άλλοι την είπαν προσευχητάρι επειδή μ' αυτή προσεύχονταν. Ακόμη την είπαν κομβολόγιον. Με την αλλαγή της γλώσσας μας το κομβολόγιο ειπώθηκε κομπολόγι και τελικά κομπολόι. Αυτό το όνομα προέκυψε επειδή ο προσευχόμενος κρατώντας στο χέρι του τη γιρλάντα αυτή, ακουμπώντας τον κάθε κόμβο λέγει και κάποιον λόγο προσευχή! Οι λέξεις κόμβο λέγει λόγο έδωσαν το όνομα κομπολόι.
Κομπολόι λοιπόν λέμε και είναι η γιρλάντα από μαύρο μάλλινο κομποδεμένο σκοινάκι που οι άκρες του καταλήγουν σε σταυρό!
Ως γνωστό οι γιρλάντες προσευχής ασκούν ένα είδος μαγείας στους προσευχόμενους επειδή αυτοί πιστεύουν ότι έχουν το θεό αρωγό, προστάτη και σωτήρα από το θάνατο. Έτσι, αισθάνονται σωματική, ψυχική και πνευματική γαλήνη, ειρήνη, ευδαιμονία, ανάταση!
(επιστροφή στα περιεχόμενα)
Το έτος 1453 μ.Χ. που μας υποδούλωσαν οι Τούρκοι, έφεραν μαζί τους γιρλάντα προσευχής. Την έλεγαν ντοουγιουμλού τεσμπίχ. Τις γιρλάντες αυτές τις κρατούσαν οι Τούρκοι στρατιώτες. Αυτές ήταν συνήθως με χάντρες από ευτελή υλικά. Οι γιρλάντες όμως των Τούρκων αξιωματούχων ήταν συνήθως από μεγάλες χάντρες και από καθαρό κεχριμπάρι. Πολλές φορές ήταν πλουμιστές, σωστά έργα τέχνης. Όσο πιο μεγάλες ήτανε οι χάντρες του κεχριμπαριού τόσο πιο μεγάλος ο πλούτος και το κύρος του αξιωματούχου. Τη γιρλάντα αυτή την έλεγαν απλά τεσμπίχ και όχι ντοουγιουμλού τεσμπίχ. Τη χρησιμοποιούσαν για χαλάρωση επειδή το ηλεκτρικό φορτίο του κεχριμπαριού χαλαρώνει το σώμα και το νευρικό σύστημα. Αυτή τη γιρλάντα την κρατούσαν κατά το ραχάτι τους με τα σερμπέτια, το ναργιλέ και τα χανουμάκια τους. Λειτουργούσε σ' αυτούς βασικά σα σύμβολο πλούτου, σα σκήπτρο εξουσίας για επίδειξη και όχι σαν προσευχητάρι! Αυτές οι γιρλάντες είχαν μεγαλύτερο σκοινί από ότι χρειαζόταν το μήκος των χαντρών αν αυτές τις τοποθετήσουμε στη σειρά. Οι Πασάδες, οι Μπέηδες και άλλοι αξιωματούχοι Τούρκοι έριχναν επιδεικτικά τη μία χάντρα πάνω στην άλλη για να ακουστεί ο ιδιαίτερα γοητευτικός ήχος του κεχριμπαριού που τον ένοιωθαν ήχο της εξουσιαστικής τους δύναμης και «ανωτερότητας».
Οι Έλληνες συνεργάτες των Τούρκων, κοτζαμπάσηδες, προεστοί και άρχοντες που ασκούσαν εξουσία πάνω στους σκλαβωμένους συμπατριώτες τους, μιμήθηκαν τους αφεντάδες τους και πήραν και αυτοί το τεσμπίχι (εξελληνισμός του τεσμπίχ) σκήπτρο εξουσίας για να ξεχωρίζουν από τους ραγιάδες, τους γκιαούρηδες.
Γνωστό είναι σήμερα ότι όλοι οι άνθρωποι έχουμε μέσα μας το εγωιστικό γονίδιο. Αυτό δηλαδή που μας ωθεί να αναπαραχθούμε, να επιβληθούμε, να κατακτήσουμε, να καλοπεράσουμε, να ξεχωρίσουμε και να επιδειχθούμε. Η ανάγκη επίδειξης «ανάγκασε» πολλούς Έλληνες να πάρουν στο χέρι τους το τεσμπίχι αφού αυτό λειτουργεί ως αντικείμενο ανωτερότητας, εξουσίας, ιδιαιτερότητας!
Κατά την Τουρκοκρατία δεν ήταν απαγορευτικό να κρατάει ο καθένας τεσμπίχι ή κομπολόι. Έτσι βλέπουμε τους Τούρκους στρατιώτες να κρατούν το ντοουγιουμλού τεσμπίχ. Τους αξιωματούχους τους το τεσμπίχ. Τους Έλληνες θρησκευόμενους το κομπολόι και τους συνεργάτες των Τούρκων το τεσμπίχι. Εκείνες οι ιστορικοκοινωνικές συνθήκες, όπου όλα ήταν στάσιμα, συνηγόρησαν στο να κρατούν γιρλάντες πολλοί άνθρωποι για να «περνούν την ώρα τους» αφού ο καθένας ήταν «βολεμένος» στη θέση που κατείχε ή σκλαβωμένος και περίμενε την ώρα της λευτεριάς.
Σημαντικό στοιχείο που λειτούργησε στη διάδοση του τεσμπίχ ήταν και το ότι έδινε την ευκαιρία στον καθένα να το αντιλαμβάνεται όπως νόμιζε, όπως ήθελε και να το κατασκευάζει αντίστοιχα. Αυτή η δυνατότητα είχε ως αποτέλεσμα να κατασκευάσουν οι Έλληνες γιρλάντες πολλές και διάφορες. ’σχημες ή όμορφες. Σύνθετες ή απλές. Ακριβές ή φθηνές. Από απλά μέταλλα ή ευγενή τέτοια. Από κουκούτσια, ξύλα, κόκαλα, κέρατα, σεντέφι, ελεφαντόδοντο, κοράλλι, μαργαριτάρια, γιούσουρι, ημιπολύτιμους και πολύτιμους λίθους, κεχριμπάρι, απολιθώματα, δόντια, γυαλιά, πηλό και αποξηραμένη ζύμη. Ο κάθε άνθρωπος ανάλογα με το ποιος ήταν κρατούσε και το ανάλογο τεσμίχι. Ο δε τρόπος που το χρησιμοποιούσε ήταν αποτέλεσμα του πολιτισμού και του ήθος του. Έτσι οι πολιτισμένοι και ευγενικοί χάιδευαν τις χάντρες και τη φούντα ενώ οι τύποι του υποκόσμου αφαίρεσαν τη φούντα, μείωσαν τον αριθμό των χαντρών που ήταν 33 σε όσες ήθελε ο καθένας, δεν το χάιδευαν, το στριφογυρνούσαν στο χέρι σαν έλικα αεροπλάνου και κατά διαστήματα βροντοχτυπούσαν τις χάντρες για να δηλώνουν την παρουσία και το «βάρος» της μαγκιάς τους. Αυτοί οι τύποι ήταν οι πρώτοι που είχαν αφήσει όπως οι αξιωματούχοι Τούρκοι μεγαλύτερο σκοινάκι από ότι χρειαζόταν οι χάντρες αν τις τοποθετήσουμε στη σειρά για να μπορούν αυτές να κάνουν διαδρομή επιτάχυνσης και όταν προσκρούει η μία πάνω στην άλλη να ακούγεται ο ήχος που ικανοποιεί ιδιαίτερα αυτόν που τον προκαλεί.
Εκείνους τους καιρούς κάποιοι Έλληνες θρησκευόμενοι κρατούσαν κομπολόγια όπως οι καλόγεροι και κληρικοί. Αρκετοί από όλους αυτούς άρχισαν να «πειράζουν» τα κομπολόγια τους και από μάλλινο κομποδεμένο σκοινάκι το μετέτρεψαν σιγά σιγά σε γιρλάντα χαντρών επειδή αυτές δίνουν την ευκαιρία να τέρπουμε την όραση, την ακοή, την αφή και την όσφρηση. Αυτή η μεταμόρφωση των κομπολογιών συνέβαλε σιγά σιγά στο να μην χρησιμοποιούνται αυτά σαν προσευχητάρια αλλά σαν τεσμπίχια.
Βέβαια παρά το ότι αρκετοί είχαν πάψει να χρησιμοποιούν τη γιρλάντα τους σαν κομπολόι και τη χρησιμοποιούσαν σαν τεσμπίχι δεν της άλλαξαν το όνομα, συνέχισαν να τη λένε κομπολόι!
Επειδή το τεσμπίχι δίνει την ευκαιρία να καλύψουν οι άνθρωποι τόσες πολλές ανάγκες και να εκφράσουν τις ιδιαιτερότητες της προσωπικότητάς τους γι' αυτό «μπλόκαρε» πάρα πολλούς Έλληνες και έτσι συνδέθηκαν μαζί του με έρωτα, φιλία και κρατούν κομπολόγια επί αιώνες ως φετίχ.
Με τον καιρό τα ελληνικά τεσμπίχια παρουσιαζόταν πολύμορφα. Κάποια είχαν βεζίρη (ιμάμης ή παπάς, είναι η μεγάλη χάντρα στο τελείωμα) με φούντα και θυρεό ή χωρίς αυτά. Ανάμεσα στις χάντρες τοποθετήθηκαν μπίλιες και αντί για φούντα κρέμασαν διάφορα διακοσμητικά στοιχεία και σύμβολα. Γενικά ο καθένας έφτιαχνε ή αγόραζε ότι γιρλάντα του άρεσε και ανάλογα με το ποιος ήταν έδινε και διαφορετικό όνομα στη γιρλάντα του! Δηλαδή οι συνεργάτες των Τούρκων και οι απλοί άνθρωποι που δεν καταλάβαιναν από πολιτική και δεν είχαν εθνική συνείδηση την έλεγαν τεσμπίχι. Αυτοί που είχαν εθνική συνείδηση και πολιτική θέση καθώς και οι θρησκευόμενοι χριστιανοί την έλεγαν κομπολόι.
Στην ιστορική του διαδρομή στην Ελλάδα το κομπολόι σηματοδοτεί εποχές, συνήθειες και ιδιαιτερότητες ανθρώπων και καταστάσεων. Επί Τουρκοκρατίας και μετά την επανάσταση του 1821 μέχρι να συγκροτηθεί το κράτος και να πάρει στα χέρια του την εξουσία, το κομπολόι έπαιζε καθοριστικό ρόλο στα χέρια αυτών που ασκούσαν την εξουσία. Ο σοϊλής (άρχοντας) της Μάνης αρκούσε να στείλει την «κομπολόγα» του, το «τεσμπίχι του» στις οικογένειες που διατηρούσαν βεντέτα και ευθύς η βεντέτα τελείωνε. Η αποστολή της «κομπολόγας» ήταν και άδεια οικοδομής πύργου και στέρνας στη Μάνη. Σε όλη την Ελλάδα ήταν σαν συμβόλαιο, λόγος τιμής, όρκος, απόδειξη και έκφραση φιλίας αγάπης και έρωτα. Ήταν σύμβολο πλούτου, αισθητικής, ελευθερίας, κύρους, εξουσίας και διαφορετικότητας.
Απλοί άνθρωποι του μόχθου και της καταπίεσης κράτησαν κομπολόι σαν παρηγοριά και οδηγό στα νοερά ταξίδια νόστου και ελπίδας. Στο καραούλι οι κλέφτες το είχαν συντροφιά τους. Μ' αυτό οι σκλαβωμένοι Έλληνες «σκότωναν» τον άδικο βασανιστικό καιρό που βίωναν, προσδοκώντας τη λύση των προβλημάτων τους ή αναπολούσαν τον παλιό καλό καιρό.
Στα χέρια των ανεξάρτητων, των φιλελεύθερων, των δυνατών, των μπεσαλήδων, των ηρώων και των ανυπάκουων στις εξουσίες, αυτών των ενταγμένων στη «μάγκα» (μάγκα ήταν ένοπλη ανεξάρτητη ομάδα που πολέμησε τους Τούρκους, η οποία χαρακτηριζόταν από αντιεξουσιαστική φιλοσοφία και ουσιαστική ανεξαρτησία) κρατήθηκε σα σύμβολο δύναμης, αυτονομίας, ηρωισμού, μπέσας και ελευθερίας! Δηλαδή πραγματικής «μαγκιάς»!
Οι ψευτόμαγκες κράτησαν το κομπολόι για φιγούρα, προβολή, πρόκληση, αγένεια, βαρβαρότητα και δηλωτικό του «βάρους» της μαγκιάς τους.
Σιγά σιγά όσο οι κοινωνικές συνθήκες άλλαζαν και το κράτος έπαιρνε στα χέρια του την εξουσία, όπου «τους μάγκες του πάτησε το τραίνο» και οι ψευτόμαγκες κάναν «τουμπεκί ψιλοκομμένο», η δε εξουσία είχε άλλα μέσα και σύμβολα να δείχνει και να επιβάλλει τη δύναμή της, τότε το κομπολόι αποτραβήχτηκε στα συρτάρια της λήθης. Μόνο οι άνθρωποι που γνώριζαν τον τρόπο χρήσης του κομπολογιού το κρατούσαν και ενδοσκοπούσαν - διαλογίζονταν και αφύπνιζαν τη δημιουργική τους φαντασία. Όπως και οι ευαίσθητοι, οι ρομαντικοί, οι της βιοπάλης, της μοιρολατρείας κρατούσαν το κομπολόι τους για να «μετρούν τους καημούς και τους αναστεναγμούς»! Κι όταν ο ψευτόμαγκας έπαιζε κομπολόι προκαλώντας τους γύρω με το βροντοχτύπημα, ο κόσμος του μόχθου και της δημιουργίας του έλεγε: «μη βροντοχτυπάς τις χάντρες η δουλειά κάνει του άνδρες»! Ο δε κουρασμένος και αγανακτισμένος κοσμάκης που έτρεχε και τρέχει για την «εξασφάλιση» οδηγήθηκε στο: «θα πουλήσω το ρολόι και θα πάρω κομπολόι»! Και τέλος όταν κάποιος το χάνει, είναι σα να χάνει τον κόσμο και το μεράκι του και απεγνωσμένα αναρωτιέται με καημό «που θα βρω να σ' αγοράσω για να μη σε ξαναχάσω - φτωχό κομπολογάκι μου που ήσουν το μεράκι μου»!
Τελικά η αλήθεια περί κομπολογιού είναι ότι πολλοί Έλληνες πήραν στα χέρια τους το τεσμπίχ των Τούρκων και το προσάρμοσαν στην προσωπικότητά τους. Οι θρησκευόμενοι Έλληνες που κρατούσαν το πραγματικό κομπολόι (γιρλάντα προσευχής) με το πέρασμα των χρόνων το τροποποίησαν και αυτοί και αντί με αυτό να μετράνε προσευχές το χρησιμοποιούσαν όπως το τεσμπίχι. Οι καιροί εκείνοι συνηγόρησαν ώστε και οι κοσμικοί Έλληνες επηρεάστηκαν από τις γιρλάντες των άλλων και έτσι άρχισαν να κρατούν και αυτοί «κομπολόγια» τεσμπίχια δηλαδή. Έτσι οι γιρλάντες διαδόθηκαν πολύ πλατειά στους Έλληνες.
Όταν άρχισαν οι Τούρκοι να χάνουν σιγά - σιγά την εξουσία στην Ελλάδα οι Έλληνες συνεργάτες τους καθώς και αυτοί που είχαν χάσει την εθνική τους συνείδηση και ονόμαζαν τις γιρλάντες τους τεσμπίχια τις μετονόμασαν σε κομπολόγια, διότι ήταν επικίνδυνο να αναφέρονται σε οτιδήποτε Τούρκικο. Έτσι λοιπόν όλες οι γιρλάντες που κρατούσαν οι Έλληνες θρησκευόμενοι κοσμικοί και λαϊκοί λέγονταν πια κομπολόγια.
Με βεβαιότητα τώρα μπορούμε να πούμε ότι τη γιρλάντα που κρατάμε σήμερα και τη λέμε κομπολόι ενώ δεν είναι, την δημιούργησαν οι κοινωνικοιστορικές συνθήκες, η επιρροή του τεσμπίχ και του κομπολογιού, κυρίως όμως η δημιουργία της οφείλεται στη δυναμική αυτής της γιρλάντας η οποία μπορεί και καλύπτει τόσες ανάγκες του ανθρώπου και επιπλέον δίνει την ευκαιρία στον καθένα να τη φτιάξει όπως θέλει, από ότι θέλει και να την χρησιμοποιεί όπως θέλει όποτε θέλει για να καλύψει τις ιδιαίτερες προσωπικές του ανάγκες.
Τώρα, ο πόλεμος που υπάρχει για το αν η νέα γιρλάντα είναι Ελληνική ή Τούρκικη είναι πλαστό ερώτημα, χωρίς ουσία και γεννήθηκε από τους «Ελληναράδες». Με δυο λόγια εγώ λέω ότι τη νέα γιρλάντα τη γέννησαν οι ανάγκες του ανθρώπου και αγαπήθηκε τόσο πολύ λόγω της ιδιαίτερης δυναμικής της.
(επιστροφή στα περιεχόμενα)
Όταν απελευθερωθήκαμε από τους Τούρκους ανασκουμπωθήκαμε για την αναγέννησή μας. Τα «κομπολόγια» μπήκαν στο συρτάρι των αναμνήσεων και της λήθης. Παρέμειναν μόνο στα χέρια των αργόσχολων και του υπόκοσμου στριφογυριζόμενα αφήνοντας ήχους από το βροντοχτύπημα των χαντρών για να μας θυμίζουν ότι υπάρχουν πάντοτε άνθρωποι και άνθρωποι όπως κομπολόγια και κομπολόγια.
Στις μέρες μας οι άνθρωποι ανταγωνίζονται εξαντλητικά, είναι στρεσαρισμένοι, αγχωμένοι, πίνουν ψυχοφάρμακα ποτά τσιγάρα, επιδεικνύονται και «τρέχουν σαν τρελοί». Τα προβλήματα αυτά τους ωθούν στην αναζήτηση τρόπου αντιμετώπισής αυτών που τους βασανίζουν και έτσι ανατρέχουν στις γιρλάντες - «κομπολόγια» που χαλαρώνουν, που θεραπεύουν, που αφυπνίζουν τη δημιουργική φαντασία και τα λοιπά γνωστά πια. Γι' αυτό, οι γιρλάντες «κομπολόγια» επανεμφανίστηκαν σαν καλές νεράιδες που με μαγική δύναμη γοητεύουν όλο και περισσότερους ανθρώπους κάθε φύλου, τάξης και εθνικότητας.
Τώρα λοιπόν που το τοπίο γύρω από τις γιρλάντες ξεκαθάρισε και βεβαιωθήκαμε ότι η νέα γιρλάντα που φτιάξαμε κατά την Τουρκοκρατία και κρατάμε αρκετοί πάλι σήμερα δεν είναι κομπολόι και είναι λάθος να την λέμε έτσι, τώρα λοιπόν ζητάω την άδεια από όλους σας, να δώσω ένα όνομα σ΄ αυτή τη γιρλάντα αφού την μελετώ για πολλά χρόνια στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες. Επιπλέον επειδή είμαι δημιουργός εκατοντάδων πρωτότυπων εξαρτημάτων που απαρτίζουν το «κομπολόι» όπως θυρεούς, παπάδες, φούντες, χάντρες. Λέω λοιπόν να ονομάσουμε τη νέα γιρλάντα ΕΎΧΑΝΤΡΟΝ. Η λέξη είναι σύνθετη από το ευ που σημαίνει ότι καλό και όμορφο και από τη χάντρα που είναι το κύριο συστατικό της γιρλάντας.
Βεβαίως γνωρίζω ότι είναι πολύ δύσκολο να αλλάξει το όνομα μιας λαϊκής δημιουργία μετά από τόσα χρόνια. Παρατηρώντας όμως ότι σήμερα οι άνθρωποι έπαψαν πια να λένε το αυτοκίνητο αμάξι και το λεωφορείο μπούσι, τώρα λοιπόν τολμώ την πρόταση αλλαγής του ονόματος.
Ίσως σε κάποιους να μην αρέσει αυτή η πρόταση επειδή έχουν συνηθίσει να μην αγγίζουν την παράδοση. Νομίζω όμως ότι εδώ η περίπτωση είναι ειδική και η πρότασή μου βοηθάει στη διάλυση της σύγχυσης. Βέβαια η πρόταση δεν είναι εντολή ούτε υποχρέωση. Επομένως ο καθένας είναι ελεύθερος να τοποθετηθεί όπως νομίζει.
Έχω τη γνώμη ότι αν επικρατήσει να λέμε εύχαντρον τη νέα γιρλάντα τότε θα ξέρουμε ότι αυτός που ονομάζει τη γιρλάντα του κομπολόι είναι θρησκευόμενος και κρατάει το προσευχητάρι του, ενώ αυτός που θα ονομάζει τη γιρλάντα του εύχαντρον κρατά τη νέα γιρλάντα που δεν είναι κομπολόι. Επίσης νομίζω ότι μπορεί να συνεχίσουν να λένε κομπολόγια τις γιρλάντες τους όσοι τις βροντοχτυπάνε και σπάνε τα νεύρα του κόσμου, ενώ εμείς οι άλλοι που δεν βροντοχτυπάμε τις γιρλάντες μας, αλλά τις χαϊδεύουμε, τις σεβόμαστε, τις αγαπάμε και που έχουμε ξοδέψει κάποιο αξιόλογο ποσό επειδή αυτές αξίζουν σαν υλικά, σαν αισθητική, σαν ιδιαιτερότητα γενικώς, μπορούμε να τις ονομάζουμε εύχαντρα για να διακρίνεται η διαφορετικότητά μας.
Θέλω να πιστεύω ότι η πρότασή διάκρισης που προτείνω δεν θα θεωρηθεί φασιστική αφού δεν κοστίζει τίποτα να μη βροντοχτυπάμε τις χάντρες και με 80€ μπορούμε να αποκτήσουμε κεχριμπαρένιο εύχαντρον.
Ίσως να σας είναι γνωστό ότι ο λαός σήμερα έχει φορτώσει με παρατσούκλι αυτούς που ενοχλούν με το βροντοχτύπημα των χαντρών τους. Τους ονόμασε υποτιμητικά κομπολογάκηδες. Θεωρώ λοιπόν άδικο εμείς που δεν είμαστε κομπολογάκηδες να μην έχουμε κάποιο στίγμα διάκρισης από αυτούς που ενοχλούν τον κόσμο γύρω τους.
(επιστροφή στα περιεχόμενα)
Οι κοινωνικοιστορικές συνθήκες της χώρας μας έχουν φορτώσει με αρνητικές προκαταλήψεις το εύχαντρον. Πιστεύω ότι εάν το «κομπολόι» δεν ήταν αξεσουάρ και των αργόσχολων. εάν οι ψευτόμαγκες και οι άλλοι τύποι δεν «βροντοχτυπούσαν» τις χάντρες του και δεν έσπαζαν έτσι τα νεύρα των γύρω. εάν οι άνθρωποι του υποκόσμου, τα κουτσαβάκια, οι παλιοί χασικλήδες και ρεμπέτες δεν χρησιμοποιούσαν αυτή τη γιρλάντα σαν σήμα κατατεθέν τους. εάν ο Μπάρμπα Γιώργος, ο ήρωας του θεάτρου σκιών, ο άξεστος αφελής χωριάτης και ο Σταύρακας ο ψευτόμαγκας θρασύδειλος ανεπάγγελτος μεθύστακας δεν είχαν τις γιρλάντες τους ως απαραίτητο συμπλήρωμα της φιγούρας τους. εάν τα γνωστά στους πολλούς κομπολόγια δεν τα διέδιδαν στην Ελλάδα οι θρησκόληπτοι και οι Τούρκοι. εάν δεν τα κρατούσαν οι Μουσουλμάνοι και οι Ανατολίτες, που οι περισσότεροι Έλληνες τους θεωρούν υποδεέστερους ανθρώπους. εάν πολλά «κομπολόγια» δεν ήταν από ευτελή υλικά κρεμασμένα κατά χιλιάδες στις λαϊκές και στα περίπτερα. εάν οι καιροσκόποι δεν εκμεταλλεύονταν τους καταναλωτές με το να τους πουλάνε ρετσίνια για κεχριμπάρια, βακελίτες για εξαιρετικά υλικά και γενικά αν δεν έκαναν τις διάφορες απάτες τους. ακόμη εάν οι περισσότεροι Έλληνες δεν θεωρούσαν περιθωριακούς ή ιδιόμορφους όσους ασχολούνται με τις γιρλάντες - κομπολόγια - εύχαντρα. δηλαδή εάν δεν υπήρχε αυτή η κατάσταση γενικώς, τότε ασφαλώς θα απουσίαζε η προκατάληψη που δημιουργεί την αποστροφή αρκετών ανθρώπων για το εύχαντρον. Εάν λοιπόν δεν θα υπήρχαν οι προκαταλήψεις αρκετοί Έλληνες θα γνώριζαν τις ευεργετικές ιδιότητες του εύχαντρου, δεν θα ντρέπονταν να τα κρατάνε και το εύχαντρον θα έπαιζε το ρόλο που παίζουν τα ακριβά ρολόγια τα οποία φοράμε για prestige. Νομίζω ότι με το πέρασμα των χρόνων θα ξεπεραστούν οι προκαταλήψεις και το εύχαντρον θα παίζει το ρόλο του ρολογιού!
(επιστροφή στα περιεχόμενα)
- Ας έχουμε υπόψη μας ότι το στριφογύρισμα των κομπολογιών και το βροντοχτύπημα των χαντρών, ήταν έμπνευση των κουσταβάκηδων και των άλλων τύπων του υποκόσμου οι οποίοι με το τάκα τάκα προσπαθούσαν να προκαλούν την προσοχή των άλλων για να δηλώνουν το «βάρος» της μαγκιάς τους. Αυτοί οι τύποι μπορούσαν να βροντοχτυπούν τις χάντρες επειδή αυτές ήταν από ευτελή υλικά χωρίς θετική ενέργεια! Επομένως δεν αισθάνονταν τίποτα από αυτά που αισθάνεται κάποιος που κρατά κεχριμπάρι και άλλα φυσικά υλικά που διαθέτουν ενέργεια. Οι εραστές του κομπολογιού και πολιτισμένοι άνθρωποι πάντα χάιδευαν απαλά τις χάντρες των κομπολογιών και τη μεταξένια φούντα χωρίς να ενοχλούν τους άλλους. Επιπλέον αυτός είναι ο τρόπος χρήσης του κομπολογιού που χαλαρώνει σώμα, νευρικό σύστημα και αφυπνίζει τη δημιουργική μας φαντασία. Το στριφογύρισμα και χτύπημα των χαντρών δεν μας χαλαρώνει αλλά διοχετεύει σε άλλο κανάλι τη νευρικότητα και το άγχος μας. Μας διατηρεί σε εγρήγορση. Καλό είναι για όσους έχουν συνηθίσει να βροντοχτυπούν τις χάντρες να ασκηθούν προκειμένου να απαλλαγούν απ' αυτό. Αφενός για να χαλαρώνουν, αφετέρου για να μη γίνονται αντιπαθητικοί και τους θεωρούν «απολίτιστους», «βάρβαρους», «κάφρους», «φασίστες»! Αυτούς τους χαρακτηρισμούς ξεστομίζουν αγανακτισμένοι ακροατές του τάκα τάκα των κομπολογιών. Καλό λοιπόν για όλους είναι να ξανασκεφθούμε τι γιρλάντα επιλέγουμε και πως την χρησιμοποιούμε.
- Το καθάρισμα των κρυστάλλων από τη φόρτιση της αρνητικής ενέργειας γίνεται με την τοποθέτησή τους σε τρεχούμενο νερό για τουλάχιστον είκοσι λεπτά της ώρας. Καθαρίζουν και όταν τους τοποθετούμε για μια εβδομάδα στο χώμα ή στο χοντρό αλάτι.
- Όσοι θέλετε να χρησιμοποιείτε το εύχαντρο για διαλογισμό και αφύπνιση της δημιουργικής φαντασίας πρέπει να διαλέγετε... «ερωτικά» εύχαντρα. Δηλαδή να μην έχουν αιχμές, ανάγλυφα στολίδια, ανομοιόμορφες και ετερογενείς χάντρες. Ούτε μεταλλικές φούντες. Γενικά τα υλικά του εύχαντρου για διαλογισμό πρέπει να είναι τρυφερά στην αφή. Ποτέ αλυσίδες, μόνο σκοινάκι. Το εύχαντρο του διαλογισμού πρέπει να είναι με καμπύλες και βελουδένιο δηλαδή... ερωτικό!
- Η Τουρκία και οι Αραβικές χώρες δεν διαθέτουν δικό τους κεχριμπάρι. Το αγοράζουν από όπου και εμείς. Στις Αραβικές χώρες δεν υπάρχει σοβαρός κρατικός έλεγχος. Η απάτη στο εμπόριο δεν θεωρείτε ανήθικη. Εκεί εφαρμόζετε το «βλέπε στραβέ κι αγόραζε και εγώ σου παζαρεύω». Επίσης στις χώρες αυτές οι απομιμήσεις κεχριμπαριού και αντικών βρίθουν. Τις έχουν αναγάγει σε επιστήμη. Γι' αυτό προσοχή, αφού πολλοί είναι αυτοί που «πήγαν για μαλλί και βγήκαν κουρεμένοι».
- Ας προσπαθήσουμε το εύχαντρο να το χρησιμοποιούμε για χαλάρωση και αφύπνιση της δημιουργικής μας φαντασίας χαϊδεύοντας τις χάντρες και τη φούντα. Αν δεν έχουμε την υπομονή να το κάνουμε αυτό ας κρατάμε όλες τις χάντρες μέσα στη χούφτα μας και τη μία να τη ρωγομετράμε (απαλό επαναλαμβανόμενο χάδι) με τον αντίχειρα και τον δείκτη. Κρατώντας το έτσι σε λίγο θα ζεσταθούν οι χάντρες και θα μας χαρίσουν τη θεραπευτική τους ενέργεια.
- Να προσέχουμε στα αρωματικά εύχαντρα η μυρωδιά να αναδύεται από το ίδιο το υλικό των χαντρών και όχι από το χημικό ανθυγιεινό εσάνς με το οποίο έχουν εμποτιστεί.
- Η άποψη που λέει ότι το εύχαντρο με φούντα είναι γεροντίστικο ή μάγκικο, εκπορεύεται από κατασκευαστές που δεν ξέρουν ή δεν έχουν την υποδομή να φτιάχνουν ολοκληρωμένα εύχαντρα. Δηλαδή με όλα τα εξαρτήματά του που είναι απαραίτητα για να μπορεί ο εραστής του να απολαμβάνει όλα τα δώρα που αυτό διαθέτει. Υπόψη ότι τη φούντα από το εύχαντρο την πρωτοαφαίρεσαν τα κουτσαβάκια, ο υπόκοσμος και οι οικονομικώς ασθενείς. Οι πρώτοι γιατί η φούντα δεν βολεύει στο στριφογύρισμα, οι άλλοι γιατί δεν είχαν χρήματα να πληρώσουν το φυσικό μετάξι.
- Οι νεοφώτιστοι που δεν έχουν ακόμη ανακαλύψει τις μαγικές ιδιότητες (θετική ενέργεια) του εύχαντρου, του από κεχριμπάρι ή ημιπολύτιμους λίθους, δεν το κρατούν τακτικά για να μην το χάσουν. Το κρατούν μόνο σε επίσημες περιστάσεις. Αγαπητοί φίλοι εάν ανακαλύψετε την αίσθηση της ενέργειας ενός εύχαντρου από υλικά με θετική ενέργεια δεν θα το ξεχάσετε ποτέ, αφού η απουσία της ενέργειας θα σας κάνει να νοιώθετε κάθε στιγμή ένα κενό.
- Καλό είναι να αποφεύγουμε εύχαντρα με κράματα μετάλλων και οπωσδήποτε το μόλυβδο. Να επιλέγουμε τα ευγενή μέταλλα.
- Κάποιοι υποστηρίζουν ότι «οι Τούρκοι όταν πετούσαν τα κομπολόγια τους τα έπαιρναν οι Έλληνες για να χλευάσουν και να ειρωνευθούν τους κατακτητές τους». Η άποψη αυτή δηλαδή μας λέει ότι τα σκουπίδια του κατακτητή μας τα πήραμε και τα κρατάμε στο χέρι μας επί πεντακόσια πενήντα χρόνια! Και αυτά τα σκουπίδια για μας γίνανε φετίχ, φίλος, έρωτας, κλπ.. Κάποιοι ακόμη υποστηρίζουν ότι το όνομα κομπολόι προέκυψε από το αρχαίο «κόμπος» και «όι». Κόμπος στην αρχαία θα πει χτύπος και όι πράγματα τοποθετημένα στη σειρά. Σωστό αυτό, όμως είναι αποδεδειγμένο ότι κομπολόι με τη μορφή της γιρλάντας που ονομάσαμε έτσι δεν υπήρχε στην αρχαιότητα.
- Και τώρα ας πούμε κάτι αστείο που γράφτηκε σε σοβαρή εφημερίδα. Ο αρθρογράφος υποστηρίζει ότι οι Έλληνες κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας ορμώμενοι από τη φλόγα για λευτεριά και σαν αντίσταση κατά του Τούρκικου ζυγού κατασκεύασαν κομπολόγια! Καλό ε; Το τι θα πληροφορηθούμε ακόμη κανένας μας δεν ξέρει μέχρι επίσημοι φορείς να ασχοληθούν με το λαϊκό αυτό δημιούργημα.
- Ας έχουμε υπόψη μας ότι το απόφθεγμα «δείξε μου το κομπολόι σου να σου πω ποιος είσαι» έχει λογική βάση αφού άλλο είναι να κρατάς ένα κεχριμπαρένιο εύχαντρο με μεταξένια φούντα και ευγενή μέταλλα και άλλο ένα πλαστικό με σίδερα. Επίσης άλλο είναι να χαϊδεύεις το εύχαντρό σου και άλλο να το στριφογυρνάς και να βροντοχτυπάς τις χάντρες του.
- Όσοι κάτοχοι κομπολογιών συνδέθηκαν με τη θετική τους ενέργεια δεν τα αποχωρίζονταν ούτε στιγμή! Έτσι γεννήθηκε η συνήθεια το κομπολόι να συνοδεύει τον άνθρωπο και στο τελευταίο του ταξίδι για τον άλλο κόσμο.
(επιστροφή στα περιεχόμενα)
Οι πολύ παλιοί εραστές του κομπολογιού όταν ασχολούνταν με το κομπολόι τους, έλεγαν «ρωγομετρώ» το κομπολόι. Μετά από κάποια χρόνια οι κάτοχοι κομπολογιών έλεγαν «κρατώ» το κομπολόι. Σήμερα λέμε «παίζω» κομπολόι!
Ασφαλώς οι λέξεις ρωγομετρώ, κρατώ, παίζω δεν άλλαξαν τυχαία! ’λλαξαν επειδή άλλαξε ουσιαστικά η σχέση του ανθρώπου με το κομπολόι, καθώς και η αντίληψη του γι' αυτό. ’λλαξε γιατί αυτό πέρασε σε χέρια πολλών διαφορετικών προσωπικοτήτων, όπου η καθεμιά είχε διαφορετική ιδέα και στάση απέναντι στη γιρλάντα.
Αυτοί που έλεγαν ρωγομετρώ που θα πει ψηλαφώ τις χάντρες και ερευνώ τον όγκο και την ενέργειά τους είχαν κομπολόι με χάντρες από κεχριμπάρι (εύθραυστο υλικό), με μεταξένια πλούσια φούντα, φιλοτεχνημένο σαν εξαιρετικό κόσμημα. Όταν το ρωγομετράμε νοιώθουμε την ενέργεια (τον ηλεκτρισμό του κεχριμπαριού), που χαλάρωνει το σώμα, το νευρικό σύστημα και παράλληλα αφυπνίζει τη δημιουργική μας φαντασία. Τα ίδια πάθαιναν και από το χάδι στη μεταξένια φούντα του κομπολογιού. Βέβαια, το αναμενόμενο θα ήταν να λέγανε χαντρομετρώ, αφού αυτό που χάιδευαν ήταν χάντρα και όχι ρώγα. Όμως λόγω της ενέργειας που αναβλύζει το κεχριμπαρένιο κομπολόι, η σχέση τους με αυτό γινόταν σχεδόν ερωτική και την χάντρα την ένοιωθαν θηλή στήθους.
Επειδή το φυσικό κεχριμπάρι και το μετάξι ήταν και είναι ακριβά υλικά και δεν μπορούσαν να τα αγοράσουν όλοι οι άνθρωποι, εισήχθηκαν στην Ελλάδα και αγοράστηκαν από πολλούς, απομιμήσεις κεχριμπαριών. Αυτά τα Faturan, μαστίχες, σούντουρους και άλλα χημικά ανθυγιεινά κατασκευάσματα. Οι απομιμήσεις αυτές έχουν ωραίο χρώμα, δεν σπάζουν και αφήνουν ωραίο ήχο! Τότε ...... αφού το κομπολόι δεν έσπαζε και οι κάτοχοί τους δεν αισθάνονταν την ενέργεια και τα άλλα που συμβαίνουν στα ενεργειακά, τα από κεχριμπάρι και ημιπολύτιμους λίθους κομπολόγια, άρχισαν να μην χαϊδεύουν το κομπολόι αλλά να το χρησιμοποιούν όπως νόμιζε ο καθένας. Έτσι το ρωγομετρώ αντικαταστάθηκε με το κρατώ.
Όταν το κομπολόι έφτασε στα χέρια των κουτσαβάκηδων και του υπόκοσμου, φτιάχτηκε από ευτελή υλικά. Από ξύλο, ζύμη, πλαστικό και άλλα! Αυτών των κομπολογιών οι κάτοχοι δεν αισθάνονταν τίποτα από ενέργειες, από αφύπνιση δημιουργικής φαντασίας, τρυφερότητα, χαλάρωση, διαλογισμό κλπ.. Τότε αυτοί επινόησαν το στριφογύρισμα, το βροντοχτύπημα των χαντρών, δίνοντας έτσι διέξοδο στην ψυχολογική τους ανάγκη να δηλώνουν την εγωιστική τους παρουσία στο περιβάλλον. Από τότε αναδύθηκε η λέξη παίζω κομπολόι! Αυτόν τον τρόπο χρήσης μιμούνται οι νέοι που ασχολούνται με το κομπολόι, αφού αυτόν τον τρόπο παρατήρησαν στα χέρια των αργόσχολων μια και οι δραστήριοι πολίτες είχαν παροπλίσει τα κομπολόγια τους, επειδή οι έντονοι ρυθμοί της ζωής μετά την απελευθέρωσή μας από τους Τούρκους δεν τους επέτρεπαν χαλάρωση.
(επιστροφή στα περιεχόμενα)
Η άγνοια περί του τι είναι, τι εξυπηρετεί και πως φτιάχνουμε ένα ολοκληρωμένο εύχαντρο, οδήγησε πολλούς να το ακρωτηριάσουν και έτσι αρκούνται να περνούν χάντρες σε ένα σκοινάκι, να δένουν κόμπο τις άκρες του χωρίς να βάζουν θυρεό, παπά και φούντα. Επίσης στον ακρωτηριασμό συντελούν το άρπα κόλα, το εύκολο κέρδος και η εκμετάλλευση του γεγονότος ότι οι καταναλωτές δεν έχουν χρόνο για έρευνα αγοράς. Ακόμη συντελεί το ότι δεν γνωρίζουν όλα όσα μπορεί να προσφέρει ένα ολοκληρωμένο εύχαντρο. Έτσι οι καταναλωτές φτάνουν να αγοράζουν αυτά τα ακρωτηριασμένα τα οποία μάλιστα κάποιοι ονομάζουν σύγχρονα. Δικαιολογούν την επιλογή αυτή λέγοντας ότι «η φούντα μπερδεύεται μέσα στην τσέπη, αν την κρεμάσω απέξω θα με βλέπουν σαν ψευτόμαγκα, αργόσχολο και γέρο». Εδώ παρατηρούμε ότι υποσυνείδητα λειτουργούν οι προκαταλήψεις, οι οποίες για να ξεπεραστούν θα περάσουν πολλά χρόνια. Θα ξεπεραστούν όταν οι κάτοχοι του εύχαντρου ανακαλύψουν τη θετική ενέργεια των κεχριμπαρένιων χαντρών και τη γαλήνη - χαλαρότητα που προσφέρει το χάδι στην από πραγματικό μετάξι φούντα.
(επιστροφή στα περιεχόμενα)
Σήμερα οι αμύητοι στο κομπολόι - εύχαντρο μόλις το πιάσουν στο χέρι τους αρχίζουν να το στριφογυρνάνε και να βροντοχτυπάνε τις χάντρες σπάζοντας τα νεύρα των γύρω. Οι μυημένοι όμως γνωρίζουν ότι με αυτό τον τρόπο χρήσης της γιρλάντας ο παίχτης δεν χαλαρώνει από το άγχος και την ένταση αλλά διατηρείτε σε νευρικότητα.
Τώρα ας δούμε πως γεννήθηκε αυτός ο τρόπος χρήσης της γιρλάντας. Πρώτοι εμπνεύστηκαν αυτό τον τρόπο τα κουτσαβάκια και γενικά οι ψευτόμαγκες του υποκόσμου. Με το βροντοχτύπημα των χαντρών προκαλούσαν τους γύρω να προσέξουν την παρουσία και το «βάρος» της μαγκιάς τους. Συγκεκριμένα ήθελαν να δείξουν ότι είναι φορτωμένοι βάσανα, αδικίες και καημούς αλλά αυτοί τα αντέχουν και τα παλεύουν μέσα στην «άδικη κενωνία».
Αυτό τον τρόπο χρήσης της γιρλάντας τον μιμήθηκαν πάρα πολλοί άνθρωποι γιατί λίγο πολύ όλοι αισθανόμαστε αδικημένοι και κρύβουμε μέσα μας ένα ψευτόμαγκα.
Στο βροντοχτύπημα ασυναίσθητα οδηγήθηκαν και αυτοί που με τις χάντρες μετρούσαν τους καημούς, τους αναστεναγμούς και τα βάσανα ρίχνοντας τη μία χάντρα πάνω στην άλλη. Όταν αυτά ήταν πολλά και δυσβάσταχτα, τότε, ο κάτοχος σταματούσε το ήσυχο μέτρημα των χαντρών και νευρικά και αποφασιστικά στριφογύριζε τη γιρλάντα του και βροντοχτυπούσε τις χάντρες. Με την κίνηση αυτή ένοιωθε ότι απαλλάσσεται από τους καημούς και τα βάσανα. Η περίπτωση μοιάζει πάρα πολύ με το σπάσιμο των πιάτων στα γλέντια.
Οι νέοι κάτοχοι γιρλαντών είναι αμύητοι σ' αυτές. Επομένως δεν ξέρουν ότι με τη γιρλάντα μπορούν να χαλαρώσουν, να αφυπνίσουν τη δημιουργική τους φαντασία, να πάρουν θετική ενέργεια κλπ. αλλά ξέρουν μόνο να απολαμβάνουν τον ήχο, γι' αυτό καταλήγουν στο βροντοχτύπημα. Επίσης οι αμύητοι δεν έχουν σε πολύ υπόληψη τις γιρλάντες. Γι' αυτό δεν ξοδεύουν κάποιο σοβαρό ποσό για να αποκτήσουν κεχριμπαρένιες ή από ημιπολύτιμους λίθους, έτσι καταλήγουν σε φθηνιάρικες κυρίως πλαστικές που έχουν ωραίο χρώμα, είναι βαφτισμένες σε ανθυγιεινά εσάνς, μυρίζουν και επιπλέον δεν σπάζουν.
(επιστροφή στα περιεχόμενα)
Στην Ελλάδα πρώτοι οι κουτσαβάκηδες αφαίρεσαν από το εύχαντρο τη φούντα, τον παπά και από τις 33 χάντρες του, κράτησαν μόνο τις 16. Αυτή τη γιρλάντα που έφτιαξαν την στριφογύριζαν σαν έλικα αεροπλάνου και την ανεβοκατέβαζαν στα δάχτυλα του χεριού τους. Για να το πετύχουν αυτό κινούσαν το χέρι τους όπως όταν μπεγλεράμε τα ζάρια. Γι' αυτό, αυτή τη γιρλάντα την είπαν μπεγλέρι.
Η νεολαία της δεκαετίας 1980 έφτιαξε κι αυτή μπεγλέρι. Πέρασε σε ένα σκοινάκι δύο χάντρες και έκανε από ένα κόμπο στην κάθε άκρη του σκοινιού για να συγκρατιούνται οι χάντρες. Μ' αυτό το μπεγλέρι κάνουν διάφορα ακροβατικά με τα δάχτυλά τους χτυπώντας παράλληλα τις χάντρες μεταξύ τους. Ο ήχος που παράγεται από τα χτυπήματα ικανοποιεί τον παίχτη αλλά τρελαίνει τους γύρω του.
(επιστροφή στα περιεχόμενα)
Εάν λάβουμε υπόψη μας ότι η σύγχρονη γυναίκα καπνίζει, πίνει, αγχώνεται, καταθλίβεται, ανταγωνίζεται, επιδιώκει την προβολή... τότε βεβαιωνόμαστε ότι όσο χρήσιμο είναι το εύχαντρο στους άνδρες άλλο τόσο είναι και στις γυναίκες.
Η γυναίκα στις μέρες μας συνεχίζει ακάθεκτη την επέλασή της, κυριεύοντας το ένα μετά το άλλο τα μετερίζια των ανδρών. Ας μην ξεχνάμε τη «Βαλεντίνα που έγινε και σοφερίνα, που έκοψε μόρτικα τα μαλλιά της» κ.λ.π. που λέει το παλιό τραγούδι. γι' αυτό ας εξοικειωθούμε με την ιδέα η γυναίκα να κρατά κι αυτή εύχαντρο.
Πέρασε ο καιρός που το εύχαντρο ήταν το σύμβολο των αργόσχολων και των περιθωριακών. Το εύχαντρο σήμερα για τον σύγχρονο άνθρωπο είναι ανάγκη και μόδα! Ιδίως για τη σημερινή γυναίκα που της λείπει περισσότερο η επικοινωνία, το χάδι, η τρυφερότητα, αφού οι σχέσεις των δύο φύλων στις μέρες μας είναι αρκετά ανταγωνιστικές. Επομένως θα είναι πολύ καλό ένα εύχαντρο στο χέρι της γυναίκας το οποίο όποτε θέλει θα το φοράει κολιέ.
(επιστροφή στα περιεχόμενα)
Τα εύχαντρα τα διακρίνουμε σε θεραπευτικά, ανθυγιεινά, ουδέτερα, ολοκληρωμένα, διακοσμητικά, συλλεκτικά και σε «απλά».
• Θεραπευτικά λέμε αυτά που έχουν χάντρες που διαθέτουν θετική ενέργεια. (Κεχριμπάρι και φυσικοί κρύσταλλοι).
• Ανθυγιεινά λέμε σχεδόν όλα με τις χάντρες από συνθετικές ύλες. Τα αρωματισμένα με χημικές εσάνς και τα από κράματα ευτελών μετάλλων.
• Ουδέτερα λέμε αυτά με τα φυσικά υλικά που όμως δεν εμπεριέχουν θετική ενέργεια π.χ. το ξύλο, κόκαλο, κέρατο, κεραμικό, γυαλί, μάρμαρο.
• Ολοκληρωμένα λέμε αυτά που διαθέτουν φούντα, θυρεό, παπά και χάντρες.
• «Απλά» ή ακρωτηριασμένα λέμε αυτά που απαρτίζονται μόνο από χάντρες και δεν έχουν φούντα, παπά και θυρεό.
• Συλλεκτικά είναι αυτά τα σπάνια, τα παλιά, τα ιδιαίτερα και ακριβά.
• Διακοσμητικά «κομπολόγια» είναι οι γιρλάντες που δομήθηκαν με βάση την αισθητική του κάθε κατασκευαστή ο οποίος, αδιαφορεί ή αγνοεί τους κανόνες και ιδιότητες του αυθεντικού Ελληνικού εύχαντρου. Τα διακοσμητικά κομπολόγια είναι συνήθως μεγάλα πολύχρωμα παρδαλά και από φθηνά υλικά. Αυτά δε βολεύουν στο χέρι γι' αυτό τα τοποθετούν σε βάζα, σε τοίχους ή τα εναποθέτουν σε τραπέζια. Αυτά τα λέμε και επιτραπέζια.
(επιστροφή στα περιεχόμενα)
Το κεχριμπάρι λόγω της θετικής του ενέργειας, η οποία χαλαρώνει το νευρικό μας σύστημα και βοηθά στην θεραπεία του θυρεοειδούς (κατά την άποψη των κρυσταλλοθεραπευτών) λόγω του ηλεκτρικού φορτίου που διαθέτει, εντοπίστηκε ενστικτωδώς από τους αρχαίους λαούς και έπαιζε και παίζει σημαντικό ρόλο στη ζωή μας.
Όμως ακόμη και σήμερα γύρω από το κεχριμπάρι υπάρχει άγνοια και σύγχυση τόσο μεγάλη, μέχρι που και το Βρετανικό μουσείο εξέθετε επί 100 χρόνια κομμάτι κεχριμπαριού μέσα στο οποίο είχε εγκλωβιστεί έντομο. Αυτό το κομμάτι αποδείχθηκε απομίμηση. Το μουσείο Μπενάκη εξέθετε η εκθέτει ακόμη το γιουσουρένιο κομπολόι του Μιαούλη ως κεχριμπαρένιο!
Το κεχριμπάρι είναι απολιθωμένο ρετσίνι κωνοφόρων δέντρων! Όμως πρέπει η ηλικία του απολιθώματος να ξεπερνά τα 30 εκατομμύρια χρόνια. Το διακρίνουμε από τα άλλα απολιθώματα επειδή περιέχει το succinic acid. Απολιθωμένα ρετσίνια που δεν διαθέτουν αυτό το οξύ και την προαναφερόμενη ηλικία, σύμφωνα με τους επιστήμονες, δεν είναι κεχριμπάρια αλλά απλά απολιθώματα. Succinic acid διαθέτει της Βαλτικής το κεχριμπάρι. Είναι ελαφρύ με ειδικό βάρος 1.2 περίπου. γι' αυτό στο θαλασσινό νερό επιπλέει. Η σκληρότητά του είναι 2.3 εώς 2.5. Δηλαδή μαλακό γι' αυτό δεν πρέπει να περνάμε τις χάντρες του σε αλυσίδα. Δεν το στριφογυρνάμε γιατί με τα χτυπήματα σπάει. Τα χρώματα του κεχριμπαριού είναι: Γαλακτώδες, κρεμ, ξανθό, κίτρινο, κροκύ, καφέ, κονιάκ και πολύ σπάνια μπλεδίζον, πράσινο, κόκκινο και μαύρο. Το KAHRAMAN είναι συνήθως χρώματος μελί - κροκύ. Βέβαια με τεχνητούς τρόπους μπορούμε και αλλάζουμε τα χρώματα χωρίς να αλλάζουν η δομή και οι ιδιότητες του απολιθώματος. Το φυσικό του χρώμα εξαρτάται από το δέντρο, τις θερμοκρασίες, τις πιέσεις μέσα στις οποίες αυτό απολιθώνεται κατά τις γεωλογικές ανακατατάξεις. Επίσης και από την συνάντησή του με άλλα στοιχεία του εδάφους, καθώς και από την ηλικία του. Ο ατμοσφαιρικός αέρας και το λίπος των χεριών μας το οξειδώνει και του αλλάζει χρώμα.
Βρίσκουμε κεχριμπάρια διαφανή και αδιάφανα. Το συναντούσαμε σε κάποιες χώρες του κόσμου. Σήμερα το συναντάμε στη Βαλτική. Μικρότερες ποσότητες υπάρχουν και σε άλλες χώρες. Τα παλιά κεχριμπάρια που συναντάμε στις Αραβικές χώρες και έχουν το χρώμα του κρόκου του αυγού τα λέμε KAHRAMAN. Μάλλον η προέλευσή τους είναι από τη Βαλτική.
Το λιγοστό κεχριμπάρι που βρέθηκε πρόσφατα στο Λίβανο, την Ιορδανία και το Ισραήλ δεν διατέθηκε στην αγορά. Κρατιέται για μελέτες. Έχει χρώμα κοκκινωπό.
Κεχριμπάρια σε σχήμα ανώμαλο, με ρωγμές, με βρομιές, σε χρώματα γκριζοσταχτόμαυρα, σε σχήμα πλακέ είναι χαμηλής ποιότητας. Τα μαύρα κεχριμπάρια συνήθως είναι προϊόντα τεχνολογίας με υλικά από το εξωτερικό βρόμικο περίβλημα των φυσικών κεχριμπαριών. Από τα σκουπίδια δηλαδή. Θετική ενέργεια και θεραπευτικές ιδιότητες έχουν μόνο τα φυσικά κεχριμπάρια! Σπάνια βρίσκουμε μέσα σε κεχριμπάρι έντομα και ζωύφια. Αυτά τα κομμάτια είναι ακριβά, εφόσον βέβαια είναι αληθινά, διότι τέτοιες απομιμήσεις κυκλοφορούν στην αγορά πάρα πολλές.
Πολλοί έχουμε παλιά κομπολόγια και τα θεωρούμε κεχριμπάρια! Συνήθως δεν είναι! Αν είναι, θα πρέπει οι χάντρες να επιπλέουν σε θαλασσινό νερό. Επίσης εάν σ' αυτές ακουμπήσουμε πυρακτωμένη βελόνα τότε θα μυρίσουμε ρετσίνι.
Η σύγχρονη τεχνολογία παίρνει ρευστό ρετσίνι κωνοφόρων δένδρων και το στερεοποιεί. Το μετατρέπει με θερμοκρασίες και πιέσεις σε «κεχριμπάρι». Είναι σχεδόν αδύνατο να το ξεχωρίσουμε από το πραγματικό. Μόνο το τεστ του άνθρακα 14 εντοπίζει τις απομιμήσεις.
(επιστροφή στα περιεχόμενα)
Προκειμένου να φτιάξουμε ομοιόμορφες χάντρες από κεχριμπάρι επεξεργαζόμαστε τα ακανόνιστα σε όγκο κομμάτια. Κατά την επεξεργασία προκύπτουν ρινίσματα. Όταν τα ρινίσματα αυτά τα αναμείξουμε με χημικές ρητίνες φτιάχνουμε νέες χάντρες οι οποίες λέμε ότι είναι από σκόνη κεχριμπαριού. Εδώ όμως προκύπτει ένα βασικό θέμα! Πόση ποσότητα ρινισμάτων κεχριμπαριού και πόση ποσότητα χημικής ρητίνης περιέχει το νέο μίγμα που φτιάχτηκε; Αρκετές φορές τα ρινίσματα είναι μόνο 5% οπότε....
Η χημική ανάλυση για να βρούμε τα ποσοστά περιεκτικότητας κοστίζει πολύ! Γι' αυτό έξυπνο είναι να αγοράζουμε μόνο ατόφιο φυσικό κεχριμπάρι από καταστήματα που έχουν κερδίσει την εμπιστοσύνη μας όχι επειδή διαφημίζονται αλλά από την αποδεδειγμένη γνώση, το ήθος και την πολύχρονη ιστορία τους!
(επιστροφή στα περιεχόμενα)
Το κεχριμπάρι το βρίσκουμε σε μορφή βότσαλων. Τα πολύ μικρά τα συγκεντρώνουν τα θερμαίνουν, τα λιώνουν, τα συμπιέζουν και τους δίνουν νέα μορφή. Αυτά λέγονται πρεσαριστά. Όμως και εδώ κάνουν κομπίνες. Μαζί με τα μικρά κομμάτια βάζουν χημικές ρητίνες. Μόνο αυτοί που τα φτιάχνουν γνωρίζουν τις αναλογίες και αυτές φαίνονται μόνο με τη χημική ανάλυση που κοστίζει αρκετά.
Στο πρεσαριστό κεχριμπάρι συγκαταλέγεται και το λεγόμενο μωσαϊκό. Αυτό το φτιάχνουν συγκολλώντας με χημικές ρητίνες πολύ μικρά κομματάκια κεχριμπαριού διαφόρων χρωμάτων.
(επιστροφή στα περιεχόμενα)
COPAL είναι τα απολιθωμένα ρετσίνια ηλικίας κάτω των 30 εκατομμυρίων ετών. Δεν περιέχουν το succinic acid. Δεν θεωρούνται λοιπόν κεχριμπάρια. Τη λεπτομέρεια αυτή λίγοι καταναλωτές και έμποροι τη γνωρίζουν. Το αποτέλεσμα είναι να διακινούνται ως κεχριμπάρια νεαρά απολιθώματα ρητινών από μη κωνοφόρα δέντρα που η ηλικία τους πολλές φορές δεν ξεπερνά τα 500 χρόνια. Τελικά, σίγουρα πραγματικά κεχριμπάρια είναι της Βαλτικής και της Βιρμανίας.
(επιστροφή στα περιεχόμενα)
Ρητίνες λέμε το ρευστό ρετσίνι που στερεοποιήσαμε σε κλιβάνους. Καθώς και τα χημικά κατασκευάσματα. Τέτοιες βάζουν μέσα στις σκόνες του κεχριμπαριού και στα πρεσαριστά για να ενωθούν μεταξύ τους τα υλικά. Είναι πολύ φθηνό υλικό, όσο τα βερνίκια.
(επιστροφή στα περιεχόμενα)
Η αναγνώριση του κεχριμπαριού με βεβαιότητα 100% γίνεται μόνο με το τεστ του άνθρακα 14, που μας δείχνει την ηλικία του απολιθώματος. Σε όλα τα άλλα τεστ αρκετές απομιμήσεις αντέχουν. γι' αυτό όποιος υποστηρίζει ότι με τις αισθήσεις του ή με τα παλιά τεστ μπορεί να εντοπίζει το πραγματικό κεχριμπάρι είναι ημιμαθείς. Δηλαδή χειρότερος και από τον αδαή!
Το θέμα το έχω ψάξει σε πολλές χώρες αρκετά χρόνια. Το συμπέρασμα που έβγαλα είναι ότι πρόκειται για χημικές συνθέσεις με βάση το βακελίτη. Υλικό φθηνό και όταν το επεξεργαζόμαστε ανθυγιεινό. Αυτές οι συνθέσεις εισήχθηκαν στην Ελλάδα πριν 200 χρόνια σαν πραγματικά κεχριμπάρια. Ντύθηκαν με καλοστημένους μύθους από ευφάνταστους Εβραίους, ’ραβες και Έλληνες εμπόρους. Οι μύθοι κρατούν ακόμα γερά με αποτέλεσμα σήμερα ακόμη να θεωρούνται εξαιρετικά και αξιόλογα και οι τιμές τους να είναι στα ύψη. Πιστεύω ότι όταν οι φίλοι του εύχαντρου ανακαλύψουν τον τρόπο χρήσης που χαλαρώνει, ηρεμεί, θεραπεύει και αφυπνίζει τη δημιουργική φαντασία τότε θα χρεοκοπήσει και η αξία αυτών των απομιμήσεων του κεχριμπαριού.
Είναι μύθος ότι ένα και μοναδικό εργαστήριο, αυτό του FATURAN, έφτιαξε όλες τις απομιμήσεις και ότι αυτές αποτελούνται από την ίδια σύνθεση. Η αλήθεια είναι ότι πολλά εργαστήρια έφτιαχναν απομιμήσεις. Και οι χημικές συνθέσεις είναι πολλές και διαφορετικές. Επομένως δεν μπορούμε να βγάλουμε άκρη τι είναι τι και ποιος το έφτιαξε χωρίς να γίνουν αναλύσεις στο κάθε κομπολόι χωριστά και για να είμαστε απολύτως σίγουροι πρέπει σε κάθε χάντρα. Αυτό γιατί οι χάντρες πολλών κομπολογιών είναι φτιαγμένες από διαφορετικά συστατικά.
Σήμερα για να διαπιστώσουμε ποιο είναι παλιό, ποιο σημερινό και από τι συστατικά αποτελείται, πρέπει να κάνουμε το πανάκριβο τεστ του άνθρακα 14 και τη χημική ανάλυση των συστατικών του. Κανένας δεν τα κάνει αυτά. Έτσι έχουν την ευκαιρία ανεύθυνοι έμποροι να κινούνται ελεύθερα εκμεταλλευόμενοι τους καταναλωτές δίνοντας απλόχερα και χωρίς φόβο πιστοποιητικά γνησιότητας για τις απομιμήσεις.
Συνετό και έξυπνο είναι να αποφεύγουμε τις απομιμήσεις διότι αυτές δεν διαθέτουν θετική ενέργεια. Έξυπνο είναι να αποκτάμε φυσικά κεχριμπάρια.
Σήμερα η ελληνική αγορά έχει κατακλυστεί από ’ραβες που προσφέρουν «παλιά», «Φατουράν», «Σούντουρουζ», «Μαστίκες» κ.τ.λ.. Πριν 30 χρόνια συνέλλεγα από Αραβικές χώρες παλιά κομπολόγια. Αυτά τα Φατουράν! Δύσκολα εύρισκα! Τώρα υπάρχουν δεκάδες χιλιάδες τέτοια «παλιά»! Που βρέθηκαν; Όσοι ασχολούνται ξέρουν ότι η Περσία στέλνει εκατοντάδες κιλά στην Τουρκία. Οι δε Τούρκοι έχουν κι αυτοί εξειδικευτεί πολύ σ' αυτές τις απομιμήσεις. Έτσι, πρέπει να είναι κάποιος πολλά χρόνια στο κουρμπέτι για να μειωθούν οι πιθανότητες να του πασάρουν «τάπες»! Τάπες λένε οι παλαιοπώλες τα αντίγραφα των αντικών.
(επιστροφή στα περιεχόμενα)
|
